او بىتفاوت » ( 1 ) . و در پايان آيه و بيان اوصاف ديگر ذات مقدسش مىگويد : « او شنوا و بينا است » ( * ( وَهُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ ) * ) . آرى او هم خالق است ، و هم مدبر ، هم شنوا است و هم بينا ، و در عين حال شبيه و نظير و مانند ندارد ، به همين دليل بايد تنها در سايه ولايت و ربوبيت او قرار گرفت ، و قيد بندگى غير او را از خود برداشت . در آخرين آيه مورد بحث سخن از سه قسمت ديگر از صفات فعل و ذات پروردگار است كه هر كدام مساله ولايت و ربوبيت او را در بعد خاصى نشان مىدهد : نخست مىفرمايد « كليدهاى آسمانها و زمين در دست او است » ( * ( لَه مَقالِيدُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ ) * ) . بنا بر اين هر كس هر چه دارد از او است ، و هر چه مىخواهد بايد از او بخواهد ، نه تنها « كليدها » بلكه « خزائن » آسمانها و زمين نيز از آن او است « وَلِلَّه خَزائِنُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ » ( منافقون - 7 ) . « مقاليد » جمع مقليد ( بر وزن اقليد ) به معنى كليد است ، و اين كلمه در بسيارى از مواقع به صورت كنايه از تسلط كامل بر چيزى به كار مىرود ، گفته مىشود كليد اين كار در دست من است ، يعنى راه و برنامه و شرايط پيروزى آن همه در اختيار من قرار دارد و ( در باره ريشه اين لغت و ويژگيهاى آن بحث مشروحترى در ذيل آيه 63 سوره زمر در جلد 19 آورده‌ايم ) . در توصيف بعد كه در حقيقت نتيجه اى است براى توصيف قبل ، مىافزايد : « روزى را براى هر كس بخواهد گسترش مىدهد و براى هر كس بخواهد تنگ

--> ( 1 ) « نهج البلاغه » خطبه 184 .